Zweryfikowanie, czy z dochodów zagranicznych powinniśmy rozliczać się w Polsce, bądź poza granicami kraju, nie jest takie oczywiste. Na wybór miejsca wpływ ma co najmniej kilka czynników takich jak kraj, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, czy też miejsce zamieszkania podatnika. Należy również zainteresować się pojęciami „rezydent” oraz „nierezydent”.

Definicje powyższych określeń znajdują się w ustawie o prawie dewizowym z dnia 27 lipca 2002 roku. Nierezydentami będą nazywane osoby fizyczne, które mają miejsce zamieszkania poza granicami Polski, natomiast rezydentami są osoby fizyczne posiadające adres zamieszkania w Polsce. Tutaj warto wyjaśnić kwestię ustalenia miejsca zamieszkania. Za taki uważa się, jeśli dana osoba zamierza pod danym adresem przebywać na stałe. Kodeks cywilny w artykule 25, zawiera dokładne wytyczne normujące kryteria ustalenia miejsca zamieszkania.

Rozliczanie dochodów w innym kraju

Osoby mieszkające na stałe poza granicami Polski, nie ma żadnych problemów z ustaleniem miejsca rozliczania się ze swoich dochodów, ponieważ dokonuje on tego w nowym miejscu zamieszkania. Gdzie muszą rozliczać się podatnicy, którzy pracują poza Polską sezonowo, lub ich źródło utrzymania dzielą między krajem, a zagranicą?
W tej sytuacji należy odnieść się do artykułu 3, ustępuj 1a ustawy o PIT, w którym za osobę mieszkającą w Polsce, uważa się kogoś, kto w Polsce przebywa co najmniej 183 dni w ciągu jednego roku kalendarzowego, bądź posiada tutaj ośrodek interesów życiowych. Oba warunki nie muszą być spełniane jednocześnie, by uznać stały adres zamieszkania w Polsce.
Dlatego osoby przebywające poza granicami Polski dłużej niż 183 dni w ciągu rok kalendarzowego, zobowiązane są do rozlicza się jako podatnik w kraju przebywania. Należy wziąć pod uwagę, że nie musi zachodzić ciągłość pobytu podatnika poza granicami kraju. Do sumy czasu pobytu wlicza się nie tylko cały dzień, ale również każda część dnia, którą podatnik spędza poza granicami kraju.
Naturalnie rzecz biorąc, gdy okres pobytu jest krótszy, niż 6 miesięcy, wtedy podatnik składa zeznanie podatkowe w Polsce.

Ośrodek interesów życiowych

W trakcie ustalania stałego miejsca zamieszkania podatnika, bierze się pod uwagę także ośrodek interesów życiowych. W tym kontekście na pierwszym miejscu bierze się pod uwagę majątek podatnika. Sprawdzane jest między innymi to, w którym miejscu podatnik posiada swoje mieszkanie, rachunek bankowy, a nawet w którym kraju głównie przebywa jego najbliższa rodzina. Jeśli ta kwestia nadal nie jest prosta do rozstrzygnięcia, wtedy potwierdzenia organy podatkowe szukają w miejscu, z którego pochodzi główne źródło utrzymania.

Reguły kolizyjne zaczynają odgrywać swoją rolę bardzo sporadycznie. Organy podatkowe odwołują się do nich, gdy z początkowych weryfikacji wydaje się, że podatnik ma dwa miejsca zamieszkania, ponieważ w obu krajach posiada nieruchomość, konta bankowe i inne elementy świadczące o jego stałym pobycie w danym miejscu. W takich skrajnych sytuacjach sprawdzane jest, w którym ognisku domowym podatnik posiada ściślejsze powiązania rodzinne, lub większy majątek.

Najpewniejszym potwierdzeniem stałego miejsca zamieszkania jest certyfikat rezydencji wydawany przez organ podatkowy z danego kraju. Sam podatnik na wydanym certyfikacie może zyskać znaczenie więcej. Jeśli w poszczególnym kraju obowiązują ulgi podatkowe dla rezydentów.
Certyfikat od ubiegłego roku wydawany jest z ważnością na okres 12 miesięcy. W tym czasie, podatnik musi zadeklarować nowy certyfikat rezydencji, jeśli jego miejsce zamieszkania ponownie uległo zmianie. Wcześniej certyfikaty byłyby wydawane bezterminowo. Ich ważność kończyła się dopiero w chwili zmiany miejsca zamieszkania przez podatnika.

Złożenie zeznania podatkowego w niewłaściwym kraju

Podatnicy z różnych powodów, najczęściej z braku znajomości przepisów, mogą dokonać złożenia zeznania podatkowego w niewłaściwym miejscu. Na przykład zdarza się, że Polacy na co dzień pracujący w innych krajach, rozliczają się ze swoich dochodów składając PIT w Urzędzie Skarbowym, zamiast we właściwym organie podatkowym dla danego kraju.
Aby uniknąć nieprzyjemności, należy złożyć korektę na podstawie artykułu 81 ust. 1 ordynacji podatkowej. Tak samo fiskus może oczekiwać wyjaśnień od podatnika, dlaczego jego zeznanie podatkowe nie zostało złożone w Polsce, tylko w innym kraju. Wtedy wystarczy złożyć w drodze wyjaśnienia wcześniej wspomniany Certyfikat rezydenta.

Przedsiębiorcy także w wyborze miejsca składania zeznania podatkowego muszą kierować się rezydencją podatkową. O tym decyduje między innymi miejsce prowadzenia działalności, bądź siedziba firmy. Należy również kierować się umową dotyczącą uniknięcia podwójnego opodatkowania.